Big Male II – Μεγάλο αρσενικό ΙΙ

2 monthsOn June 13th, Barbara got a phone call about a big frightened male dog on a construction site in Kakapetra. Could we remove the dog?
Barbara went right away to look for it and realized that it was the same male that had spent the winter in Dassos, had been shot at by a farmer, survived and sought shelter in Kakapetra. He had never been touched or caressed by any person, probably – some had tried but not succeeded. Even though Barbara was very busy, she went every day to feed and spend some time with the dog. She would call him, as soon as she got there: “Hello my friend, where are you?…” and he would come running, wagging his tail. Very soon he let Barbara touch him lightly, let her put a collar on him. But with every sudden movement, he would jump. Barbara had a lot of respect because of his size and his fear and did not know how to handle him, could not just lift him in her car. He had never been lifted up before and could very well bite in a situation like that. Therefore she had discussed the situation with the dog trainer. They were trying to find a slot in their busy schedules to go and see the dog together, to try and decide how to remove him from the place. In the mean time, some people were fed up with the dog staying there. A worker called the dog trainer and warned her that the dog might get killed if he was not taken away soon. Think about it: this was after Barbara had been seeing the dog for 2 months, daily. He had been waiting for her for 2 months every evening, neighbours witnessed that, they noticed him waiting for her car. But – ever since the phone call the dog has disappeared. What kind of coincidence is this? Barbara has cried bitterly and is very sorry that she did not act before it was too late. Why does it seem to be an acceptable solution for some people to kill an animal like him just because he is in the way and he pees on some tiles in a construction site?

Στις 13 Ιουνίου φωνάξανε την Βαρβάρα σχετικά με ένα μεγάλο, φοβισμένο αρσενικό σκυλί που βρέθηκε σε μια οικοδομή στα Κακάπετρα. Η Βαρβάρα πήγε αμέσως να το βρει. Ήτανε το ίδιο αρσενικό σκυλί που πέρασε τον χειμώνα του στο Δάσος, το ίδιο αρσενικό που πυροβολήθηκε από κάποιον αγρότη, αλλά κατάφερε να επιζήσει και βρήκε καταφύγιο στα Κακάπετρα. Πιθανώς ποτέ κανείς δεν το είχε χαϊδέψει, ούτε καν ακουμπήσει. Παρότι η Βαρβάρα ήταν πολύ απασχολημένη, κάθε μέρα πήγαινε να ταϊσει τον σκύλο. Κάθε φορά, μόλις έφτανε στην οικοδομή η Βαρβάρα φώναζε: Γειά σου φίλε μου, πού είσαι?…. κι αυτός χαρούμενος έτρεχε να την προϋπαντήσει, κουνόντας την ουρά του. Πολύ γρήγορα η Βαρβάρα κατάφερε να τον αγγίξει λίγο, να τον χαϊδέψει ελαφρά, ακόμα και να την αφήσει να του φορέσει κολάρο. Φυσικά, σε κάθε απότομη κίνηση αυτός πεταγόταν τρομαγμένος. Η Βαρβάρα έτρεφε σεβασμό για τον σκύλο, λόγω του μεγέθους του αλλά και του φόβου του και δεν ήξερε πως να τον χειριστεί. Κανείς ποτέ δεν τον είχε σηκώσει για να τον μετακινήσει και θα μπορούσε ίσως να δαγκώσει κάποιον σε μια ανάλογη περίσταση, γι’ αυτό και αποφάσισε να συμβουλευτεί την εκπαιδεύτρια σκύλων. Προσπαθούσαν να βρουν ένα κενό στο φορτωμένο τους πρόγραμμα για να μπορέσουν ν’ ασχοληθούν με τον σκύλο μαζί, να προσπαθήσουν ν’ αποφασίσουν πως θα τον απομακρύνουν από την οικοδομή.
Εν τω μεταξύ, καποιοι δεν μπορούσαν να κάνουν αλλό υπομονή με τον σκύλο. Ενας μαστόρας τηλεφώνησε στην εκπαιδεύτρια και της ειπε οτι καποιοι απείλησαν να σκοτώσουν τον σκύλο. Σκεφτείται αυτό: η απειλή έγινε μετά από 2 ολόκληρους μήνες κατα τους οποίους η Βαρβάρα πήγαινε καθημερινά να δει τον σκύλο. Ο σκύλος επί 2 μήνες την περίμενε καθημερινά να εμφανιστεί – οι γείτονες είναι μάρτυρες της καθημερινής της επίσκεψης – τον έβλεπαν να περιμένει το αυτοκίνητό της. Παρ’ όλα αυτά μετά την απειλή να το σκοτώσουν ο σκύλος εξαφανίστηκε από την οικοδομή. Τί είδους σύμπτωση ήταν αυτή? Η Βαρβάρα έκλαψε πικραμένη και λυπάται πολύ που δεν μπόρεσε να κάνει κάτι πριν να είναι πολύ αργά. Γιατί είναι αποδεκτή λύση για κάποιους να σκοτώνουν ένα ζώο απλά γιατί εμποδίζει τον δρόμο τους ή γιατί μπορεί να κατούρησε τα πλακάκια μιας οικοδομής?
Hello my friend


One Response to “Big Male II – Μεγάλο αρσενικό ΙΙ”

  1. MartinaB says:

    I saw this dog several times in the streets and the first time I saw him I knew I would have wanted him… if I had had the space, the money, the time. He was such a beauty and his loneliness touched me. Now I’m so sad. He could have been somebody’s invaluable companion… if there were not so many “…” in this world. I hope the “…” will one day get their proper punishment, although my hopes are not very high.

    Barbara, how do you manage to deal with this every day?

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.